موسسه فریزر شاخص آزادی اقتصادی سال 2019 میلادی را منتشر نمود.

گزارشی که نشان می دهد از بین 165 کشور مورد مطالعه،ایران در جایگاه 160قرار گرفته و تنها 5 کشور«زیمباوه»،«الجزایر»،

«سودان»و«ونزوئلا»در جایگاه های نازل تری در مقایسه با ایران قرار دارند.

در یک اقتصاد بسته شما نمی توانید به راحتی در بازار با سایرین رقابت کنید،چرا که رقبای قدرتمند اجازه رقابت به شما را

نخواهند داد.

راه انداختن یک کسب و کار در یک اقتصاد بسته هم بسیار دشوار است،چرا که همان در ابتدا کوهی از کاغذبازی پیش روی شما قرار دارد

و سپس همان قدرتمندان به شما اجازه عرض اندام نخواهند داد وارد میدان شوید.

در نتیجه:

میزان سرمایه گذاری افت پیدا میکند؛

بازاری بدون رقابت و سرشار از انحصارشکل میگیرد؛

درآمد مردم نمیتواند از سطح مشخصی بالاتر برود؛

ود نهایت ناکارآمدی و کژکارکردها به حوزه سیاست سرریز می کنند.

آزادی اقتصادی چیست؟

این مفهوم را به صورت کلی شاید بتوان به این صورت بیان کرد:

«توانایی شهروندان یک واحد سیاسی [کشور]برای اتخاذ تصمیم های اقتصادی آزادانه».

در نبود آزادی اقتصادی شما نمیتوانید هر کسب و کاری که دوست دارید را داشته باشید؛

نمی توانید هرکالایی که بخواهید به کشور وارد کنید یا هر کالایی که بخواهید و اراده کنید

به خارج از کشور صادر کنید؛

بطورمثال مجبورید خودروهایی را خریداری کنید که انحصارگرایان داخلی تولید کرده اند و مجبورید

کالاهای داخلی را مصرف کنید،چرا که واردات برخی از کالاها براساس قوانینی که هرروز ممکن

است تغییر کنند،ممنوع است.

موضوع قوانین مربوط به حقوق مالکیت (Property Rights) بسیار بااهمیت هستند.

زمانیکه شما نتوانید به دارایی خود مانند سهام عدالت بنا به دلایلی دسترسی داشته باشید؛

یا اینکه روزی از خواب بیدار شوید و ببینید که برای سکه های طلایی که خریده اید مالیاتی

وضع شده که قبلاً خبری از آن نبوده؛

نمیتوانید نسبت به آینده اطمینان داشته باشید و در نبود اطمینان به آینده اقتصاد می میرد....